| Cheeze's profile๐๐..'CheeZe' _ 'Oishi Tu...PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
June 02 บทเพลงคำพูดมากมายที่ฉันเคยฟัง อาจอธิบายคำที่มันค้างคาติดอยู่ในใจ มันเป็นคำพูดที่ไม่มีคำตอบ คำพูดที่ใครต่อใครรู้ ฉันไม่รู้และไม่เคยแม้นเพียงแค่สัมผัส จนมาพบกับตัวเธอในวันนี้ เธอทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไป เธอทำให้เข้าใจความหมาย เพราะตัวเธอ เธอคือคำว่ารัก ที่ฉันตามหาอยู่ เธอทำให้ฉันเข้าใจ ไม่ได้พูดบรรยายคำใดให้มากกว่า เธอคือคำว่ารักที่ฉันนั้นหาอยู่ เป็นอักษรที่อยู่ในคำว่ารัก คำพูดที่ใครบางคนคุ้นเคย อาจจะเขียนเป็นคำมากมายหลายเรื่องแตกต่างกันไป เหมือนอ่านหนังสือที่ไม่มีวันจบ คำพูดที่ใครต่อใครซึ้ง แต่ฉันไม่ซึ้งและไม่อินในคำเหมือนคนอื่น จนมาพบกับตัวเธอในวันนี้ เธอทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไป เธอทำให้เข้าใจความหมาย เพราะตัวเธอ เธอคือคำว่ารัก ที่ฉันตามหาอยู่ เธอทำให้ฉันเข้าใจ ไม่ได้พูดบรรยายคำใดให้มากกว่า เธอคือคำว่ารักที่ฉันนั้นหาอยู่ เป็นอักษรที่อยู่ในคำว่ารัก เธอคือคำว่ารัก ที่ฉันตามหาอยู่ เธอทำให้ฉันเข้าใจ ไม่ได้พูดบรรยายคำใดให้มากกว่า เธอคือคำว่ารักที่ฉันนั้นหาอยู่ เป็นอักษรที่อยู่ในคำว่ารัก เธอคือคำว่ารัก - Ost.Roommate May 30 เรื่องของหัวใจผมเคยอ่านหนังสือหลายเล่มกลอนหลายบท
ทุกๆอย่างมันขึ้นอยู่กับเราต้องถามความรู้สึกของตัวเราเอง
สิ่งหนึ่งที่เค้าพูดถึง...คือคุณเคยถามหัวใจตัวเองมั๊ยว่ามันรุสึกอย่างไร
สิ่งนี้ทุกคนตอบได้ว่ามันรุสึกอย่างไร...แต่เราจะทำตามหัวใจตัวเองมั๊ย
หรือว่าหลอกให้หัวใจตัวเองทำ...บางอย่างเรารุทั้งรุแต่ก้ยังท่จะทำ
จึงมีคำถามออกมาให้เราได้ตอบหัวใจตัวเอง...
วัน...เวลา...อารมณ์...ความรัก...
เมื่อมีการพบเจอย่อมมีการลาจาก...
อยากให้ทุกคนตอบว่าคุณรุจักหัวใจตัวเองรึยัง....แน่ใจมั๊ย
*เหตุและผล
*คำตอบของหัวใจ
*ธัญลักษณ์...
*love book May 27 รอการพบเจอบางครั้งเรื่องราวต่างๆที่ได้อ่านมาก็ทำให้ตกใจได้เหมือนกันนะ
ทุกๆอย่างมันเปนเรื่องของการรอคอย
อย่างการรอคอยใครสักคนเพื่อที่จะมารู้ใจ
หนังสือที่ทำให้คุณใช้คำว่าโรแมนติกบวกกับความเศร้าได้เลยยยย...^^
หญิงสาวที่เต็มเปนด้วยความน่ารักและมีเสน่ห์เต้มไปด้วยรอยยิ้ม
เธอไม่รุแม้กระทั้งว่ามีคนแอบรักและรอพบเธอ...
เค้าพยายามที่จะเข้าหาเธอแต่ไม่กล้า...
เพราะหญิงาสาวที่จะน่ารักนั้นได้มีความรักกับายหนุ่มผู้หนึ่งไปแล้ววว
แต่ชายคนหนุ่มผู้แอบรักนั้นก็พร้อมที่จะเฝ้ามองเธออยู่ห่างๆๆๆ
และอยากพูดคุยพบเจอ...แต่สุดท้ายความกล้าหาญก็ไม่มี
จนกระทั้งวันหนึ่งเค้าได้เผลอปากพูดออกมาเป็นประโยคสั้นๆๆ...
แต่ซ้อนเร้นความรุสึกทั้งหมดของเค้า...
ผมจะรอและจะรักคุณทั้งชีวิต...ผมสัญญา...
แต่ชายหนุ่มผู้แอบรักไม่ได้รับรู้เลยว่า...
ประโยคสั้นๆนั้นทำให้หญิงสาวอึดอัดไม่เข้าใจว่าทำไม...
ชายหนุ่มผู้แอบรักเลยตื่นจากภวังว่า...ประโยคนั้นถ้าย่อนกลับไปได้
เค้าจะไม่กล่าวให้หญิงที่แสนน่ารักของเค้าได้ฟัง
เพราะมันคือประโยคสุดท้ายที่เค้าได้กล่าวมันกับเธอ...
แต่สุดท้ายเค้าก็สุขใจที่ได้แอบมองเธอ...
 -หนังสือที่ทำให้คุณซึ้งใจ..
-การรอคอย
-คำสัญญา
-การใช้ความรัก May 24 ทุกอย่างคือเรื่องของจิตใจเหตุการณ์บางอย่างรอบๆตัวมันทำให้ผมได้คิดอะไรหลายอย่าง...
ว่าทุกอย่างมันมีชีวิตจิตใจและอย่างที่เค้าพูดกันว่า...คำพูดและกริยาที่ทำให้คนเราได้รุ
ว่าเราควรมีจิตใจในแต่ละช่วงเวลาเปนอย่างไร....
ความรัก...ใช่ยอมรับว่ามันคือสิ่งสวยงามสิ่งที่ทุกคนอยากจะสัมผัสแต่สิ่งนี้มันก้ทำให้ได้เราได้รับรู้ในแต่ละช่วงของความรู้สึกได้
ผมอยากระบายอะไรมากมายยยย...แต่วันนี้ระบายออกมาไม่ได้...
แค่อยากบอกว่าบางทีโอกาสก็ทำให้คนเรากลับมามีความสุขได้ไม่ทุกข์เสมอไป
และบางทีแค่หนึ่งนาทีก็มีค่ามากกกกกก...เหมือนกัน
สู้ๆๆๆๆๆๆ.....
รักพี่สาวทั้งสามมาก...
May 20 ไม่แน่นอนเรื่องต่างๆ...ที่เกิดขึ้นกับตัวเรามันมีแต่ความไม่แน่นอน...
แต่ทุกอย่างที่คนเราทำให้เกิดความแน่นอนคือการสร้างกำลังใจ
เพื่อให้ได้รับคำมั่นสัญญากะตัวเราเอง...มันอาจเป็นกำแพงต่อความรุสึกของเรา
แต่อยากรุมั๊ย...ว่าทำไมคนเราถึงพยายามสร้างความแน่นอนทั้งๆที่ก็พอรุว่าไม่อาจจะเปนไปไม่ได้
ก็เพราะว่าเรา...กำลังสร้างความจินตนาการปนอยุ่กะความจิง...และไม่รุว่าสิ่งไหนแน่นอน
อันนี้อ่านจากหนังสือเล่มหนึ่ง...และอยากจะบอกกับคนเขียนนั้นว่าคำตอบไม่ได้ขึ้นอยู่กับคนเขียนเสมอไป
แต่ขึ้นอยู่ที่ว่าแต่ละคนจะตอบยังไงและเข้าใจกับความไม่แน่นอนต่างกัน... May 01 นิยาย....เรื่องของเรื่อง....มีอยู่ว่าไปเจอกับหนังสือนิยายเล่มนึงที่เขียนออกมาจากโลกจินตนาการ
ซึงมันทำให้คนที่ไม่ได้รักการอ่านอย่าเราได้รุสึกของโลกจินตนาการ.......ในทุกเรื่อง
จินตนาการมีกันทุกคนที่จะอยู่ได้แค่จินตนาการหรือนำออกมาสู่โลกของความเป็นจริง....
อย่างในหนังสือ...ชายผู้นั้นหลงรักหญิงงามโดยที่ไม่รุว่าเค้าเป็นใครมาจากไหน
แต่ชายผู้นั้นไม่ได้ออกตามหาแต่กลับว่าเก็บเธอเอาไว้ในหัวใจ....และไม่ภาวนาให้ได้มาครอบครอง
แต่กลับเก็บเธอไว้ในโลกจินตนาการ.....แต่สุดท้ายชายคนนั้นก้ได้พบเธออีกครั้ง...และเค้าตัดสินใจก้าวออกมา
จากโลกจินตนาการพร้อมกับบอกความในใจที่จะล้นทั้งหัวใจของเค้า...แต่สุดท้ายเค้าลืมที่จะคิดว่าโลกที่เค้าเคยอยู่
กับโลกที่เค้ากำลังจะก้าวไป...ผลออกมาจะเปนอย่างไรแต่เค้ากลับดีใจที่เค้าได้กล้าทำบางอย่างในโลกของความเปนจริง.....
เฮ้อออออออออออออออออออ!!!!!!................ชอบจังคนแต่งทำไมช่างมีจินตนาการทำให้คนไร้หัวใจได้มีพลังและกล้าจะพูดไป
ถ้าเปนเรา.........จินตนาการกับความเปนจิงของยังแยกไม่ออก...แต่ชายผู้งามนั้นกับที่จะกล้าเผชิญกับความผิดหวัง..... January 25 อีกวัน.....วันนี้อยู่ห้องทั้งวันอารมณ์ไม่ปกติอย่างแรง.....
เบื่อเซ็งแต่จะทำไงดีอ่ะ.....
ปัญหาแก้ได้อ่ะป่าวยังไม่รุ....
อยากจะอ่านความคิดคนรอบข้างได้จัง...
อยากจะถามและได้คำตอบจิงๆๆๆจัง....
เซงไม่อยากทำไร....แต่งานที่ต้องรับผิดชอบเยอะมาก
สักวันจะเข้มแข็งกว่าวันนี้.....
ค้นหาเมื่อวานและวันนี้สงสัยอะไรไปทุกสิ่ง....
แล้วมักก็เป็นจิง....
อดทนไม่ไหวเข้มแข็งไม่ได้...
บางครั้งใจดีเกินไปก็ไม่ดี....
ข้อเสียเราก็มีเยอะง่ายๆเลยคืออารมณ์
รุว่าต่อไปจะเปนไง....
ทำไมต้องทำกันแบบนี้....
เราจะไม่ล้มและลุกเดินไปอนาคตคอยดูนะว่าเราจะไปได้ไกลและดีที่สุด.....
มันยากมากกลับการที่เราต้องไม่สนใจคนที่เรารัก...
แต่จะทำยังไงบ้างสิ่งเรากำหนดไม่ได้
เดิน..เดิน...เดิน....เดิน.....เดิน..............ไปข้างหน้า
สักวันคุณจะต้องเสียใจ...กับสิ่งที่คุณทำ...
ตอนนี้คงต้องอดทนและรอเวลาที่จะเข้มแข็งอีกครั้ง.... April 29 นานมาก......นานแล้วที่ไม่ได้เขียนข้ความอะไรๆลงในสเปสอันนี้
วันนี้อากาศดีๆ...เลยคิดถึงมันเข้าจนได้....
หวัดดีเจ้าสเปสตัวน้อย...แกสบายดีมั๊ย...5555
อารมและความเหงาไงที่มีแกเปนเพื่อนทุกที...ฉันไม่ได้มาหาแกนานแล้วนะ
แกคงน้อยใจล่ะซิเจ้าสเปสตัวน้อย...แกอยากรุเรื่องราวของฉันมั๊ย
มันมากมาย...ฉันมีทั้งความสุข...ความเศร้า...และความเหงา
แกอย่าน้อยใจไปเลยนะ...ว่ามี hi 5 แล้วไม่คิดถึงแก
ฉันไม่ลืมแกหรอกน๊า...ตอนนี้อากาศดี...อารมชิว...
นอนไม่หลับ...ไม่รุว่าเปนไร...กลัวฝันร้ายเข้ามาอีก...
แกรุมั๊ยว่าตอนนี้ฉันกำลังจะไปฝึกงาน...ดีใจกะฉันอ่ะสิ...
ฉันพยายามเรียนเพื่ออนาคตที่สดใสที่ดีสำหรับฉันถึงแม้ว่าอาจพึ่งคิดได้...
แต่ตอนนี้ฉันโตขึ้นแล้วนะ...ฉันไม่มีไรมาก...แค่อยากบอกว่าฉันคิดถึงแกเจ้ามายสเปสของฉัน...
December 17 เบื่อ......เบื่อมากตอนนี้...อยู่แต่ห้องไม่ออกไปเจอข้างนอก
เสียความรุสึก...แต่ต้องเข้าใจ....
เหงา...มีเสียงเพลงและซีรี่เกาหลีที่อยู่เปนเพื่อน
คิด...คิดเรื่องต่างๆอย่างเข้าใจมากขึ้น...
สุข...ไม่มีในเวลาตอนนี้...
ห่าง...คงเพราะเราอยู่คนละที่...และเริ่มคุยคนละภาษา
อยากเจอ...เจออะไรที่สร้างสรรค์อยากเที่ยว...พัทยา
ฝัน...คืออนาคตที่เรายังไม่สร้างขึ้นมา...และจะเป็นจิงไม่จิงขึ้นอยู่กะเรา
เริ่ม...หาสิ่งใหม่ๆๆให้กับตัวเอง
จบ...ความคิดโง่ๆๆที่ไม่เคยรุตัว...
...............................................................................................................................
หนังเกาหลีทำให้เราหัวเราะได้อยู่นเดียว...
ทำให้ซึ้งตามไปด้วย....
มองความรักอีกมุมหนึ่ง...ไม่น่าเชื่อว่าจะ สามสิบปี...
ต้องขอบคุณแกที่ทำให้หัวเราะและไม่เหงา...
..................................................................................................................................
อีกนานเราคงจะได้เจอกัน.... December 15 เหนื่อย..แต่สนุกอยากจะบอกว่า...ที่ผ่านมานอนไม่ได้นอนเหนื่อยโคตรๆๆๆๆๆๆเลย
โอ้...งานเยอะจนหัวสมองถึงขั้นเบลอไปที่เดียวนะเนี่ย...ตอนนี้งานส่งไปแล้วอันที่สำคัญ
แต่ข้างหน้าเนี่ย...อีกเยอะขั้นหล่นทับกูตายไปเลย...5555.....
หนังสือพิมกะสารคดี...เล่นซะเหนื่อยเลย...ห้องก็ไม่ได้กลับ...เลย
ตอนนี้ก็ใกล้วันรับปริญญาพี่สาวแล้ว...งานเข้าอีก...ไปถ่ายรูปให้พี่สาว
อ่ะนะ...หลายวันที่ไม่ได้นอนและนอนดึกมากกกกกกกกก...ก็ทำให้รุถึงการรับผิดชอบ
มากขึ้นเลยนะ...ต้องบอกว่านี้หรอการเรียนอย่างแท้จริง....
อยากบอกว่าเพื่อนๆที่อยู่ด้วยกันก็เฮฮาทำให้บรรยกาศดีไม่เครียด..เวลาทำงาน
ถ้าไม่มีพวกแก...งานก็คงไม่สำเร็จว่ะ...
อีกหนึ่งกำลังใจคือ..ครอบครัวตัวหมู..และสุดที่รักของเรา..อิอิ
ต้องขอโทษด้วยที่ไม่มีเวลาสุดๆๆ...แต่อยากเจออยากคุยมากเลยนะจ๊ะ
อย่างอนเลย...เด๋วก็ได้เจอกัน...ตอนนี้เหนื่อยมากจากการทำงาน...พรุ่งนี้ก็ต้องไปรับงานอีก
เบื่อมาก..แต่มันคือความรับผิดชอบของเราเอง...อยากเรียนจบเร็วจัง...เบื่อความลำเอียง
ปิดกั้นโอกาส...คนที่ไม่เคยมองเหนความสำคัญของพวกเราแต่สุดท้ายก็พวกเรา...งงล่ะ
คิดถึง พ่อ แม่ พี่ฐา รัตน์ ชุ มากๆนะ
คิดถึง สุดที่รักรักที่สุด
ขอบคุณเพื่อนๆที่คอยช่วยกันให้งานเสด...เฟิส อิง หญิง ใหม่ เติ้ล ติ๊ก เก๋ ขอบใจมากๆๆนะ
สักวันจะเป็นของเรา
อยากเจอสุดที่รัก..อิอิ
เหนื่อยโว๊ยยยยยยยยยยยยยยย
November 14 ป่วยอาการเริ่มดี...แต่ดันแรดออกไปข้างนอกจนอาการทรุดอีก...กูมิน่าเลย
อาทิตย์หน้า...punkkyก็จะมาดีใจจัง...โดนด่าแน่เราห้องรกสุดๆๆ
ตอนนี้ปล่อยสเปสเน่ามากๆๆ...ก็เล่นไม่อัพเลย...อยากอัพนะ
แต่ความคิดในสมองมันออกมาเร็วเลยไม่สามารถบรรยายได้
ใกล้ถึงวันลอยกระทง...เร็วจัง...เด๋วก็ปีใหม่แล้ว...
จะได้รวมญาติซะที...อันนี้มีเมานะจ๊ะ....
ตอนนี้ความคิดในหัวมีเยอะแบบจินตนาการภาพ...ต่างๆ...ออกมา
ทำงานยังหาจุดเริ่มต้นไม่ได้กำลังคิดคอนเซปว่าจะทำไร....
ตอนนี้เอาเป็นว่า...ปล่อยไปตามจิตนาการ...อยากระบายออกมาเป็นภาพจัง
แต่ยังไม่อยากทำไรมากมาย...ป่วยนะคับ...ปวดหัวบ่อย....
อิสระกับความคิด...ปล่อยใจไปตามเสียงเพลง...มุมมองของเด็กนิเทศบ้าๆอย่างเรา
ไม่เข้าใจตัวเอง....555555
-คิดถึงพ่อกะแม่นะ
-คิดถึงพี่ฐา พี่รัตน์ พี่ชุ มากๆเลยนะ
-คิดถึง punkky สุดที่รัก
-ขอบคุณพี่หนึ่งที่สอนถ่ายรูปให้เกิดมุมมองใหม่
-ขอบคุณศรกะโบที่ช่วยให้กำลังใจและช่วยทำงาน
-ขอบคุณตัวเองที่เรายังสู้ต่อไป5555
-Cheeze photo studio
October 16 วันสุดท้ายยยยตอนนี้เวลาก็กำลังจะหมดลง...พรุ่งนี้ punkky ก็กลับบ้าน...
ไม่รุว่าจะได้เจอกันอีกเมื่อไหร่เนอะ...คิดถึงสุดๆๆๆๆๆ
อยู่คนเดียว...ไม่รุจะไปหัวเราะกะใคร...หยอกใครได้...
ส่งสัยอ้วนคงไปเล่นกะ ฮะเก๋าและติ่มซ่ำ แต่เล่นไม่ได้มัน
ไม่สบายอ่ะ...อิอิ...พรุ่งนี้ของก็ขกลับหมด...เราก็คงรับไม่ไหว...
เฮ้อ...เร็วจัง...4ปีที่ผ่านมาเร็วมาก...เคยอยู่และเคยไป...สุดท้ายก็กลับ
มาเจอกัน...อิอิ...ขอบคุณประสบการณ์...ขอบคุณที่โอกาสซึ่งกันและกัน
ก็รักมากกกกกกก...แต่อยากให้ดูแลตัวเองมากๆๆๆ...หน้าหนาวแล้ว....
นอนห่มผ้าด้วย...ต่อไปผ้าได้กองใหญ่แน่กว่าจะซัก....อิอิ..อย่าบ่นน่าๆๆๆๆ
เอางี้...โชคดีนะ...ตั้งใจฝึกงาน...เด๋วเราก็ได้เจอกัน...คิดถึงเสมมออ่ะ...รักด้วยนะจ๊ะ...
- กลับบ้านแล้วนะ
- คิดถึงที่สุดในโลก
- ฟงเฮ้าส์
- cheeze
- อย่าลืมซื้อโทรศัพท์ใหม่นะ
- สู้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
October 03 ตั้งใจ....ตอนนี้อยากทำอะไรที่มันจิงจังมากขึ้น....ก็คงเรื่องเรียนเรื่องแรก
แล้วก็คงต้องลดน้ำหนักซะหน่อยเพราะกินอิ่มมากเกินไป.....
ตอนนี้ก็เดือนสุดท้าย....อีกไม่กี่วัน punkky ก็กำลังจะไป.....
เฮ้อ....เหงาสุดๆๆ คิดถึงสุดๆๆๆ แล้วจะแกล้งใครอ่ะ...เด๋วตามไปแกล้งก้ได้
ยังไงเราก็คงอยู่กันอีนาน...นี่ๆๆ ว่าจะมีของให้ก่อนไปแต่ยังนึกไม่ออกเลย
ว่าจะซื้อไร...ตอนนี้อยากได้หนังสือเกี่ยวกับโปรแกรมแต่งรูปต่างๆๆ
และอยากได้หนังสือถ่ายรูปจัง...รุแล้วว่าตัวเองทำอะไรแล้วมีความสุข...
ตอนนี้ค่าไฟออกมาคิดว่าจะแพง แต่ก้ถูก..อ่ะนะ....
ช่วงนี้ตั้งใจทำงาน...เพื่ออนาคต...
ว่าจะไปคับคั่งฟังน้องชายร้องเพลงซะหน่อย...ไม่เหนมันนานแล้วววว
คิดถึงมัน...เออพี่สาว สาม คน...ก้สบายดีงานเยอะกันหมด
คิดถึงพี่จัง...
-เวลาเหลือนิดเดียว
-โทรสับฟ้าเสียอ่ะ...
-งานเยอะสอบแยะ...
-คิดถึงพ่อกะแม่...พี่ด้วย
-รัก punkky มากนะ...
September 23 อยากเล่าเมื่อวันที่ 19-21 ที่ผ่านมาอ่ะไปค่ายมาสนุกมากนะจ๊ะก็ไรอ่ะ
ได้ไปเล่นน้ำตกมากับเพื่อนๆๆทั้งเอกเด๋วว่างกว่านี้จะเอารูปมาลง
ไปถึงก็บ่ายๆแล้วก็เปลี่ยนเสื้อผ้าไปเล่น...สนุกโคตร....
เดินไปบนเขาไปเล่นน้ำตก...ปรากฏว่าได้เล่นแต่นาฬิกาที่รักพัง
อันนี้แสนเศร้าอ่ะ...ตูดช้ำม่วงมากก้นกระแทกกะหิน...โอ๊ยสุดคำบรรยาย
พอตอนกลางคืนก็ได้กินข้าว...อร่อยสุดๆๆๆ...ตอนกลางคืนนอนเร็ว...
แต่ดันๆๆๆ...เปนลมพิษ...พระเจ้า...คันสุดๆๆนั้นแพ้น้ำที่นั้น....แต่ยังสู้
ตอนนอนก็นอนกะ อิง เฟิส หญิง....บ้านนี้ซวยมีตัวแสบอยู่สี่คน...อิอิ
พอตอนเช้าก็ได้กินไข่เจียวฝีมือ อิงอิง...ขอบใจนะที่ตื่นมาทำให้....
พอออกหางานเก็บข้อมูล...หลงป่า...พระเจ้าช่วย...แต่ก็สู้กันไม่ถอย
และได้เจอสิ่งที่ต้องการ...อันนี้หายเหนื่อยเลย...หางานเสดลงไปบ้าน
กลับไปนอน...พระเจ้าหิวข้าว...เจอร้านก๋วยเตี่ยว...น่ากินเลยไปกินกะไอ้เฟิส
ขอบอกเลยว่าอร่อย...กินเสดไปเล่นน้ำตก...สนุกสุดๆๆๆ...ไม่มีคำบรรยายเลย
เล่นไปหลายชั่วโมงกลับบ้านพัก...อาบน้ำไปรวมกันที่ประชุม...เต้นกันมัน
ได้แลกเปลี่ยนวัฒนธรรมกับพวกเค้าเยอะมาก...สนุกเช่นเคย...กลับบ้านไปนอน
เหมือนเดิม...เม้าส์กันเลยนอนตื่นสาย...อิอิ....แล้วก็รอเวลากลับ....
เดินทางกลับก็ดันเริ่มไม่สบาย..เพราะคุณหยิงนั้นแหละเปิดพัดลมจ่อหัวกรู....อิอิ
ล้อเล่น...อย่าโกดกูนะ...กลับมาก็ไปฟังพรีเซ้น...ป่วยหนักเลยของจิง....
เซงสุด...งานเยอะมาก...แต่ก็ไปคลายเครียดกันแล้วก็สู้...... September 15 ปล่อยยยยอีกหนึ่งความคิด...ตอนนี้งานเยอะเกินไป...คิดไรไม่ออก
ไม่รุจะทำไง...แต่ก็พยายามอย่างดีที่สุด...
ตอนนี้ก็กลางเดือนแล้ววว...ฟ้าก็กำลังจะไป....
เหงามากแน่นอน...แต่ก็ไม่เปนไร...เด๋วก็เจอกัน...
อย่าลืมนะว่าสัญญาไรไว้...ต้องทำด้วยใจ...ไม่ช่ายคำพูดนะ
เอาเถอะนะ...ตอนนี้ความคิดมันไม่ตื้อไปหมด...
งานๆๆๆๆๆๆ...โค้งสุดท้าย..คงปล่อยอย่างเต็มแรง
สัญญากับตัวเองว่าเพื่ออนาคต...และเราอยากจะทำได้
มีคนนึงคงลุ้นกับเราอย่างเต็มที่...punkky
จะสู้ให้ดูว่าอ้วนก็ทำได้...สู้เพื่อแม่คับ...
... คิดถึงแม่กะพ่อมากนะ พี่ๆทุกคน
... ขอบคุณกำลังใจที่"Punkky"มีให้
... ขอบคุณเพื่อนๆๆ โบว์ ศร อิง พี่เต้ เฟิส หญิง ที่คอยช่วยเหลือ...
... ขอบคุณมากที่ไม่ทิ้งกัน
... ขอบคุณ ติ๊กกะหนึ่งที่มาช่วยงาน...ขอบคุณมาก
... ขอบคุณพระเจ้า...ที่ส่งผมมา
... รักพ่อกะแม่ที่สุดที่ให้ลูกทุกอย่าง...
September 08 ชีวิต...ความฝัน...ตัวเอง......ไม่รู้จักฉัน ไม่รู้จักเธอ......
นั่งคนเดียว แล้วมองกระจก ที่สะท้อนแสงจันทร์วันเพ็ญ โดดเดี่ยวกับความเหงา อยู่กับเงาที่พูดไม่เป็น ฟังเพลงเดิมๆที่เรารู้จัก แต่ไม่รู้ความหมายของมัน หากฉันจะหลับตาลงสักครั้ง และพบกับเธอผู้เป็นนิรันดร์ หากความรักเกิดในความฝัน เราจุมพิตโดยไม่รู้จักกัน ปฏิทินได้บอกคืนและวัน ดั่งที่ฉันไม่เคยต้องการ แต่อยากให้เธอได้พบกับฉัน เราสมรสโดยไม่มองหน้ากัน จูบเพื่อล่ำลาในความสัมพันธ์ ก่อนที่ฉันจะปล่อยเธอหายไป (โดยไม่รู้จักเธอ) ทบทวนเรื่องราวต่างๆทุกๆครั้งที่ฉันตื่นนอน กับบทกวีไม่มีความหมาย ฉันงมงายสวดมนต์ขอพร หากจะมีโอกาสอีกหน จะร่ายมนต์กับสายน้ำจันทร์ เพื่อจะได้หลับตาลงสักครั้ง เพื่อพบกับเธอผู้เป็นนิรันดร์ หากความรักเกิดในความฝัน เราจุมพิตโดยไม่รู้จักกัน ปฏิทินได้บอกคืนและวัน ดั่งที่ฉันไม่เคยต้องการ แต่อยากให้เธอได้พบกับฉัน เราสมรสโดยไม่มองหน้ากัน จูบเพื่อล่ำลาในความสัมพันธ์ ก่อนที่ฉันจะปล่อยเธอหายไป (โดยไม่รู้จักเธอ) หากความรักเกิดในความฝัน เราจุมพิตโดยไม่รู้จักกัน ปฏิทินได้บอกคืนและวัน ดั่งที่ฉันไม่เคยต้องการ แต่อยากให้เธอได้พบกับฉัน เราสมรสโดยไม่มองหน้ากัน จูบเพื่อล่ำลาในความสัมพันธ์ ก่อนที่ฉันจะปล่อยเธอหายไป (โดยไม่รู้จักเธอ) โง่....ในวันนี้ชีวิตของผม...ได้รับรุกับคำว่าโกหกอีกครั้ง...กับคนที่ผมเชื่อใจเปนครั้งที่ 2
วันนี้ผมตื่นขึ้นมา...เปิดคอม...ผมเจอสิ่งที่ผมไม่คาดคิด...
นี่หรอสิ่งที่เราทำให้ทุกอย่าง...นี่หรอที่เราเหนื่อยมาทั้งวัน........
คำโกหกที่ไหลไปตามน้ำ...ถ้าไม่ถามเธอ...จะตอบมั๊ย...
แค่นี้เราก็ไม่เชื่อแล้วว...ผมรุว่าคุณเปนยังไงแล้วมันก็จิง......
กว่าจะตอบความจิงได้...ผมอารมณ์เสียมาก....
ผมจะบอกอย่างหนึ่งนะ...ผมไม่อยากเชื่อใครอีก....
ในชีวิตผมต้องเจอแต่คนโกหก...และไม่จิงใจ...เบื่อๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
แค่นี้ยังโกหกได้...แล้วถ้าเรื่องอื่นก็คงเปนอย่างนั้นเหมือนเดิม
ผมกำลังจะเลือกทางเดินที่ดีสำหรับตัวเอง....
August 31 edit : punkkyหุ....หุ
ได้รับอนุญาตจากเจ้าของสเปสแห่งนี้...เข้ามามีบทบาท
อิ....อิ
อัพอารายยยยดีน้อ
แบบว่า....แบบว่า
ช่วงนี้ก็แค่ ทะเลาะกันไป...งอลกันมา
เปนอยู่แบบเนี้ยยยย เกือบทุกวันเลย
คนที่งอลเนี่ย oishi ทั้งน้านนนน ไม่รุมีเรื่องไรมางอลลนักหนา
วันนี้ punkky เครียดจัด โกรธมาก นั่งรถเมล์ไปเรียนซะเลย
รถก็มะเอาไป อิอิ oishi ขับรถตามมาซะงั้น
พอเจอหน้ากัน ขำซะงั้น ทั้งสองคนเลย
อ่านะ....อ่านะ
เอาล่ะ....เอาล่ะ
ไปและนะ มะรุจะอัพไรให้แล้ววว
ก่อนจาไป ฝากบอกเจ้าของสเปสแห่งนี้นะ ว่า..........
: อย่างอลลลให้มากดิ เค้าตะหากที่จะต้องเปนคนงอลลลนะ
: อย่าน้อยใจไปเลยน่า แมนหน่อยดินายอ่ะ อิอิ...งุงิงุงิ
: อย่าคิดมากกเลยเรื่องที่กะลังคิดอ่ะ
: ฉันมะได้มีใครที่ไหนเล้ยยยย ก็อยู่ด้วยทุกวันเนี่ย
: ยังไงก็รัก รักเธอ ได้ยินมั้ย
: โอเค....โอเค๊
: บะบาย....บะบาย จุ๊บ จุ๊บ
|
|
|
